سالهاست که با این شعر یا به قولی مثل فارسی  همدم  و آشنا هستم اما هیچ وقت  تحققش را در زمانی که بشدت  به آن نیازمند بودم ندیده بودم . چندی قبل در یکی از پستهای وبلاگم در رابطه با بیعدالتی در انتخاب مدرس نمونه علمی کاربردی آذربایجان غربی مطالبی نگاشته بودم. هنوز چهار روز از اعلام اسامی مدرسان به اصطلاح نمونه !؟ نگذشته بود که برای شرکت در همایش روابط عمومی های سازمانها و نهادهای تابعه وزارت عریض و طویل اقتصاد و دارائی به تهران فراخوانده شدم . جشنواره ایی  که داوران آن را اساتیدی چون  دکتر یونس شکرخواه، دکتر محسن امینی، دکتر اسماعیل قدیمی، دکتر داود زارعیان، حامد اسماعیلی، محمد خجسته‌نیا و امیر هوشنگ عباس‌ازده  تشکیل می دادند. بیم ها و امیدهایی در دلم افتاد .بیم از آن جهت که با وجود اساتید  نکته سنج و تیز بین ارتباطات و روابط عمومی  شانسی برای موفقیت نخواهم داشت و امید به آن خاطر که دیگر در اینجا  چون دانشگاه شاهد "خودی بازی" و بیعدالتی نخواهم بود. بحمداله امیدها بر بیم ها چربید و در نهایت بعنوان " کارشناس برتر" سازمانهای تابعه وزارت امور اقتصادی و دارائی سراسر کشور انتخاب شدم. سازمان امور اقتصادی و دارائی آذربایجان غربی نیز در زمینه عملکرد ممتاز در جشنواره سیمرغ انقلاب( دستاوردهای ۳۰ سال نظام جمهوری اسلامی) توانست بعنوان سازمان برتر کشور معرفی شود.

سایت جشنواره

تصویر لوح تقدیر مرتضی خلیل زاده رئیس سازمان دارائی آذربایجان غربی